Η διαχείριση των επώδυνων συνδρόμων απαιτεί λεπτομερή κλινικό και απεικονιστικό έλεγχο με σκοπό την ακριβή διάγνωση της υποκείμενης αιτίας, στην οποία οφείλεται ο πόνος. Η προσέγγιση που θα ακολουθήσει ο Φυσίατρος ως προς την θεραπευτική αντιμετώπιση, διαφέρει ανάλογα με τη διάγνωση. Έτσι, στις περιπτώσεις οξέως πόνου προέχει η εφαρμογή τεχνικών με σκοπό την προστασία των τραυματισμένων ιστών και την επιτάχυνση της επούλωσης. Για τις περιπτώσεις του χρόνιου πόνου οι τεχνικές προσανατολίζονται στην επίτευξη αναλγησίας, στην κατά δυνατόν καλύτερη ανάρρωση της πάσχουσας περιοχής καθώς και στην αντιμετώπιση πιθανών επιπλοκών. Φυσικά μέσα (θερμό, ψυχρό, ηλεκτρισμός), θεραπευτική μάλαξη, ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι (βελονισμός, τοπικές εγχύσεις), αναλγητική φαρμακευτική αγωγή, οδηγίες κατάλληλης άσκησης, τροποποίηση των δραστηριοτήτων της καθημερινής διαβίωσης εφαρμόζονται με τον κατάλληλο τρόπο και συγκεκριμένες παραμέτρους για την διαχείριση τόσο των οξέων όσο και των χρόνιων επώδυνων συνδρόμων. Ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση του xρόνιου πόνου, σημαντική είναι η συμβολή κατάλληλης αντιεπιληπτικής ή αντικαταθλιπτικής φαρμακευτικής αγωγής όπως και η υποστήριξη από διεπιστημονική ομάδα αποκατάστασης (φυσικοθεραπευτής, εργοθεραπευτής, ψυχολόγος, ψυχίατρος κ.α.).