Οι αυτοάνοσες παθήσεις που προσβάλλουν αρθρώσεις, συνδέσμους, τένοντες επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής των ασθενών. Η συμβολή του Φυσιάτρου έχει σαν βασικό προσανατολισμό την επίτευξη αναλγησίας, τη συντήρηση του εύρους κίνησης, την πρόληψη των παραμορφώσεων και τη βελτίωση της συνολικής λειτουργικότητας. Η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή για τη ρύθμιση της υποκείμενης πάθησης, η εφαρμογή φυσικών μέσων (θερμό, ψυχρό, ηλεκτρισμός), οι ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι (βελονισμός, τοπικές εγχύσεις), η συνταγογράφηση ναρθήκων / κηδεμόνων, οι οδηγίες κατάλληλης άσκησης και η τροποποίηση των δραστηριοτήτων της καθημερινής διαβίωσης αποτελούν μέσα για την οργάνωση εξατομικευμένου προγράμματος αποκατάστασης.