Η Mirror Therapy ή Θεραπεία Καθρεπτισμού αποτελεί μια μέθοδο επανεκπαίδευσης που στηρίζεται στην οπτική ανατροφοδότηση με χρήση καθρέπτη και εφαρμόζεται σε καταστάσεις πάρεσης ή χρόνιου πόνου, που επηρεάζουν τη μία πλευρά (συνήθως κάποιο από τα άκρα) του σώματος. Κατά την εκτέλεση της μεθόδου η χρήση του καθρέπτη δημιουργεί την οπτική (καθώς και ψυχολογική) ψευδαίσθηση ότι το πάσχον μέλος λειτουργεί φυσιολογικά και αποσκοπεί στη βελτίωση του κινητικού ελέγχου του μέλους που πάσχει.

Στη Mirror Therapy ο καθρέπτης τοποθετείται κάθετα μπροστά στον ασθενή και ανάμεσα από το πάσχον και το υγιές άκρο, μπλοκάροντας την οπτική επαφή με το άκρο που υστερεί και το οποίο βρίσκεται πίσω από τον καθρέφτη, έτσι ώστε όταν ο ασθενής κοιτά τον καθρέπτη να βλέπει το είδωλο του υγιούς στη θέση του πάσχοντος. Με αυτό τον τρόπο η κάθε κίνηση του υγιούς άκρου δημιουργεί την οπτική αντανάκλαση μιας άρτιας κίνησης για το πάσχον μέλος, μεταβιβάζοντας μέσω οπτικής ψευδαίσθησης την πληροφόρηση στον εγκέφαλο και παρέχοντας αισθητικά ερεθίσματα ικανά να προάγουν τον κινητικό έλεγχο. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας ο ασθενής προτρέπεται επιπλέον να ενσωματώσει την παραπάνω εικόνα νοητικά.

Ο μηχανισμός με τον οποίο λειτουργεί η Mirror Therapy φαίνεται να είναι αρκετά πολύπλοκος και ακόμα παραμένει εν μέρει ασαφής. Επιστημονικά δεδομένα της πρόσφατης βιβλιογραφίας επισημαίνουν σχετικά με την αποτελεσματικότητα της μεθόδου το ρόλο της πλαστικότητας του εγκεφάλου (της ικανότητας δηλαδή του εγκεφάλου να τροποποιεί τις νευρωνικές διασυνδέσεις του υπό συνθήκες), το ρόλο των κατοπτρικών νευρώνων (που είναι υπεύθυνοι για την ανασυγκρότηση της πλευρικότητας), το ρόλο των διημισφαιρικών διασυνδέσεων όπως και το ρόλο της οπτικής κατοπτρικής ανατροφοδότησης στο δίκτυο του κινητικού ελέγχου μέσω της γνωσιακής επεξεργασίας της επιθυμητής κίνησης. Η γενική θεωρία πίσω από τη Mirror Therapy είναι ότι η θετική οπτική ανάδραση θα ενθαρρύνει τη νευροπλαστική αλλαγή, που θα οδηγήσει σε μια ταχύτερη κινητική ανάκαμψη.

Το πρωτόκολλο άσκησης που ακολουθεί ο ασθενής κατά την εφαρμογή της Mirror Therapy, αποτελείται από συγχρονισμένες ή ασύγχρονες ασκήσεις και για τα δύο άκρα. Ο σχεδιασμός τoυ προγράμματος ασκήσεων αποσκοπεί στην προοδευτική και επιλεκτική οργάνωση του φλοιού και της λειτουργίας του εγκεφάλου, προάγοντας την αύξηση της πυροδότησης του σε περιοχές οι οποίες σχετίζονται με την επιθυμητή δραστηριότητα.